روزنه

نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند
مثل آسمانی که امشب می بارد....
و اینک باران
بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند
و چشمانم را نوازش می دهد
تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم
هيچ كس اشكي براي ما نريخت ،
هر كه با ما بود از ما مي گريخت ،
چند روزي هست حالم ديدنيست ،
حال من از اين و آن پرسيدنيست ،
گاه بر روي زمين زل مي زنم ،
گاه بر حافظ تفاءل مي زنم ،
حافظ فالم را گرفت ،
يك غزل آمد كه حالم را گرفت ،
ما ز ياران چشم ياري داشتيم ،
خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم .
من نه عاشق بود و نه محتاج نگاهی
که بلغزد بر من من خودم بودم و
یک حس غریبکه به صد عشق و هوس
می ارزید.

روزنه

به نام او... همان كه اشك را مرهم دلها آفريد

نوشته های پیشین

پیوندها