دریا..

 

عجیب است دریا...

 همین که غرق می شوی پس می زند تو را...

درست مثل آدم ها...

رمضان

راز

زندگی با صدا شروع میشه ، اما بی صدا تموم میشه

عشق با ترس شروع میشه ، اما با اشک تموم میشه

دوستی واقعی هرجا شروع میشه و هیچ جا تموم نمیشه

یاد تو

شب سرد

 

شب سردی ست و من افسرده

          راه دوری ست و پایی خسته

                     تیرگی هست و چراغی مرده

                                می کنم ، تنها از جاده عبور

                                           دور ماندند ز من آدم ها

                                                         سایه ای از سر دیوار گذشت،

                                                                        غمی افزود مرا بر غم ها

                                                         نیست رنگی که بگوید با من

                                            اندکی صبر، سحر نزدیک است

                                  هر دم این بانگ برآرم از دل

                         وای، این شب چقدر تاریک است

              مثل اینست که شب نمناک است 

دیگران را هم غم هست به دل

غم من ، لیک ، غمی غمناک است

(سهراب سپهری)

به عشقم

ارزش یک احساس به شدت آن نیست به مدت آن است ...

من تو را به مدت بودنم دوست دارم ...

ای عزیز دل ... دوستت دارم ... نه فقط به خاطر چراغانی چشمانت

 به خاطر تمام آنچه بر من ارزانی داشتی ...

عشق را ... چگونه بودن را ...

دوستت دارم ، و همیشه خواهم داشت ...

قشنگ نازنين من كه تو باشي ديگر از هيچ نگاه هراساني هراس ندارم

قشنگی دوست داشتن را ، سرمشق دلها مي كنم .

تا تو هستي دلم براي كسي تنگ نمي شود . 

عزيزم تا هستي با ياد تو زندگي برايم خوشبختي بزرگ است .

مرا هميشه و همه جا در كنار خود احساس كن . كه من هميشه كنار توام .
 
به دستهايت علاقه و حس بخصوصی دارم چون لبريز از محبت اند .

دوستت دارم و دلم به اندازه بغض آسمان ابری پاییز برایت تنگ شده است .

(زندگی یه بازیه))

 

زندگـــــــــــــــــــی یه بازیه کی از عـــمرش راضـــیه؟!
ابر گـــریونه دلـــم چشمـــه خونه دلم
نـــمیتونم دلمـــو راضـــی کنم
ایـــن دل دیوونه رو راضـــی به این بازی کـــنم
یه بـــــــــــــــــــــــــهونه برای بـــودن و مـــوندن ندارم
تو گلوم بغـــض غمـــه هوای خـــوندن ندارم!
همه جـــا سرد و ســـیاه رو لـــبام ناله و آه
سر من بی ســـایبون نـــگه ام مــــــــــــــــــــونده به راه
دســـت من غـــمگین وسرد تو دلـــم یه گوله درد
نه بـــهاری نه گـــلی پائیزه پائیـــزه زرد...
دلـــی که دلـــدار نداره با زندگـــی کار نداره!
غریـــــــب این دیـــارم یه آشــــــــــــــــــــــــنا نــدارم
سرم بی ســـایبونه دلـــم یه پارچه خـــونه!
غم تو دلم نشـــسته بال و پرم شـــکســـته
غریـــب این دیـــارم یه آشـــنا ندارم
ســـرم بی سایـــبونه دلم یه پــــــــــــــــــــــارچه خـــونه!
همه جا ســـرد و سیـــاه رو لـــبام ناله و آه
سر من بــــی سایـــبون نگه ام مونـــده به راه
دست من غـــمگین وســـرد تو دلم یه گـــوله درد
   نه بـــــــــــــــــــــــــــهاری نه گـــلی پائـــیزه پائـــــــیزه زرد...   

 

غم دل

 خدایا هر کسی یادم کند یادش به خیر، خدایا هر کسی یادم نکرد یادش به خیر ،

خدایا هر کسی یادش رود یادم کند یادش به خیر .

 

 

پـای درد دلـم اگـر بـنـشـینـی

کـاسـه صـبـرت لـبـریـز

کـاغـذ حـوصـلـه ات مـچـالـه

و گـوش هـای دلـت زنـگ مـی زنـد !

اگـر کـه آمـده ای

تـنـهـا جـایـی بـرای دمـی نـشـسـتـن

پـیـدا کـرده بـاشـی

و گـرد خـسـتـگـی ات را بـتکـانـی بـر دلـم

و بــروی،

 ایـنـجـا

هـر طـرف کـه بـنـگـری بـاد و بـاران اسـت

بـاران خـورده دوام مـی آورد

رگـبــار ایـنـجا را ( شـایـد ! )

و مــن

بـا چـتـر آمـده را دوسـت نـمـی دارم

بـرای مـن نـه چـراغ بـیـاور

و نـه دریـچـه ای حـتـی

غـبـار ایـنـجـا را

بـی دریـچـه دوسـت تـر دارم

بـرای مـن شـانـه هـایـت

و بـرای دلـت دسـتـمـالـی بـیـاور

اگـرخـط خـطـی هـایـم

خـوانـا بـاشـنـد بـرایـت ،

احـتـمـال گـریـسـتـنـمـان بـسـیـار اسـت .

یاد تو

مـــن بـــه یــادت آه را بـــر روی غـــم حـــک مـــی کـــنـــم

تـا بـدانـی انـتـظـار دوسـت یـعـنـی اوج عـشـق ...

هـــرگــز دلـــم را نــخــواهـم فـــروخــت

 

بــه بـهــانـه ی نـاچـیـزی که یـهـودا عـیـســی را فــروخـت

 

هــــرگــز قـــول نــخـــواهـــم داد

آن ســـیــب را نـــچــیــنـم ، چــون نـمی تـوانـم ...

دسـتـانم را در گـلـدانـی خـواهـم کـاشـت ، چـشمان تـورا بـار خـواهـنـد داد

قـــلـــبـــم را :

 

 در هــزار تــوی خــاطـره هــا پـنـهـان مـی کـنـم

شــایـد تـورا فـرامـوش کــنـد ،

 

نـمـی تـوانـد ... دیــگــر بـه بــاد نـخـواهــم دادش ، قـلـبــم را مــی گـویـم

دیــگـر هـرگـز امـتـحـان نـخـواهـم کـرد ، عـاشـقـی را مـی گـویـم

خــســتـه شــده ام از دوری تــو از تـاریـکـی . بـی تــو ... آرزویــــم :

 

 غـــوطـــه وری در آرامـــش تــوســت

در تـاریـکـی ..... روشـنـایــی ، هر کجا .... با حضور تو ...

شب غم انگیز

شب غم انگیزیست و جز دیدگان گریانم دمسازی ندارم دریایی هستم از درد. اما خاموش و محدود

گویا تمام درهای اسمان گشوده شده تا همه بار غمش را بر سرم ببارد و همه چیز صاعقه دردیست که خون باران چشمانم را دامن می زند. خزانم چه قدر طولانیست گویی در لوح تقدیرم نوشته اند که بذر وجودم را در زمستانی سرد و بایرترین زمین ارزو بپاشد و نهال هستیم را به دست سنگ دلترین دائه روزگار بسپارد از بودن تنها فصل خزان زمستان را می فهمم. بهار را برای لحظه ای زود گذر تر از ثانیه در خواب دیدهام. تنها ودر انبوه درد

مرا یاوری نیست تا این سیاهی غم که از ازل تا ابد بر روزگارم سایه افکنده و هر سخن وکلامم را به بوی خویش می امیزد تا عمق نگاهم را مکدر کند

قلم بدست میگیرم تا شاید این ضعیف ترین عصاره وجودم را قلم بتواند بر دوش کاغذ پیاده کند.این تنها چیزی است که فریادم را تسکین خواهد داد. فریادی که در گلویم خاموش مانده است.کیست که پای حدیثم بنشیند و مرا از دیر زمان تنهایی تا دل شکستگی امروز همسفر باشد؟ به خود باز می گردم به گذشته ای نه چندان دور که داغش هنوز تازه است سخت وسوزان . کاش می توانستم هر وقت که اراده کنم تمام گذشته های غم الود خود را محو سازم

پس ای خدا

ای خدای من ای تنها محرم من ای تنها با وفا با من ای همیشه همراه بر خشم فرو خورده ام بر غصه نا گفته ام بر اشکهای سوزانم تنها تو شاهدی

تنهاییم برای من خسته و دل شکسته ودنیای جلوی دیدگانم سرابی از امید است.به این امید که

روزی به هنگام غروب  با مرگ از این هیاهوی  مبتذل رها خواهم شد